+
+
Andrea Boerman : repeterende constructies
Andrea Boerman bouwt haar objecten op uit losse elementen. Elementen die aan elkaar gemonteerd een repeterend patroon vormen dat eindeloos herhaald kan worden. En dat is precies wat Andrea fascineert: wat is het begin, wat het einde, hoe suggereer je eindeloosheid of oneindigheid.
Het werk van Andrea Boerman (1966) oogt planmatig en geconstrueerd.
Haar atelier opgeruimd en schoon, bijna leeg. Op de vraag of ze een ordelijk mens is: ‘Nee, absoluut niet, in mijn hoofd is het een chaos, maar als ik niet zo ordelijk werk ben ik bang de greep te verliezen.’
De periode die Andrea na haar opleiding aan de Hoge School voor de Kunsten op de Rietveld doorbracht stond al in het teken van de geometrische patronen.. Haar inspiratie vond ze in de Moorse stijl die zijn hoogtepunt beleefde in het Alhambra in Granada. De bijzonder ingewikkelde structuren, uitgesneden in muren of opgebracht op tegels, vormen een eindeloze variatie van patronen. ‘Je moet heel goed kijken om de patronen te doorgronden’
De basis van haar objecten is het element. Soms abstract, soms figuratief (bloemen, dieren). Andrea ontwerpt een element, boetseert het en giet een gipsmal. Uit deze mal drukt ze stuk voor stuk de elementen in klei en monteert deze aan elkaar tot schaal - en potvormen. ‘Het probleem bij mijn potten was het beëindigen ervan; het maken van een rand. Eigenlijk hebben ze geen rand nodig, maar de elementen kunnen niet eindeloos aan elkaar gemonteerd worden. Ik vind het belangrijk om aan de potvorm vast te houden, het is interessant om op de rand te balanceren van pot naar autonoom werk’
In eerste instantie volgde de rand de contouren van de elementen. Met die oplossing was ze niet tevreden. Langzamerhand heeft ze het probleem van de rand op verschillende manieren opgelost. Nu lijken de elementen uit het niets te ontstaan, worden groter naarmate het centrum van de pot in zicht is om vervolgens weer geleidelijk aan kleiner te worden en in het niets te verdwijnen.
Andrea Boerman bouwt haar objecten op uit losse elementen. Elementen die aan elkaar gemonteerd een repeterend patroon vormen dat eindeloos herhaald kan worden. En dat is precies wat Andrea fascineert: wat is het begin, wat het einde, hoe suggereer je eindeloosheid of oneindigheid.
Het werk van Andrea Boerman (1966) oogt planmatig en geconstrueerd.
Haar atelier opgeruimd en schoon, bijna leeg. Op de vraag of ze een ordelijk mens is: ‘Nee, absoluut niet, in mijn hoofd is het een chaos, maar als ik niet zo ordelijk werk ben ik bang de greep te verliezen.’
De periode die Andrea na haar opleiding aan de Hoge School voor de Kunsten op de Rietveld doorbracht stond al in het teken van de geometrische patronen.. Haar inspiratie vond ze in de Moorse stijl die zijn hoogtepunt beleefde in het Alhambra in Granada. De bijzonder ingewikkelde structuren, uitgesneden in muren of opgebracht op tegels, vormen een eindeloze variatie van patronen. ‘Je moet heel goed kijken om de patronen te doorgronden’
De basis van haar objecten is het element. Soms abstract, soms figuratief (bloemen, dieren). Andrea ontwerpt een element, boetseert het en giet een gipsmal. Uit deze mal drukt ze stuk voor stuk de elementen in klei en monteert deze aan elkaar tot schaal - en potvormen. ‘Het probleem bij mijn potten was het beëindigen ervan; het maken van een rand. Eigenlijk hebben ze geen rand nodig, maar de elementen kunnen niet eindeloos aan elkaar gemonteerd worden. Ik vind het belangrijk om aan de potvorm vast te houden, het is interessant om op de rand te balanceren van pot naar autonoom werk’
In eerste instantie volgde de rand de contouren van de elementen. Met die oplossing was ze niet tevreden. Langzamerhand heeft ze het probleem van de rand op verschillende manieren opgelost. Nu lijken de elementen uit het niets te ontstaan, worden groter naarmate het centrum van de pot in zicht is om vervolgens weer geleidelijk aan kleiner te worden en in het niets te verdwijnen.
